Faalangst Blog

Hoe komt het dat wij zo collectief aan zelfafkeuring leiden?

duda-wsm@mijndomein.nl — Tue, 14 Jan 2025 14:33:08 GMT

Het lijkt er soms op dat we collectief aan zelfafkeuring doen.

Hoe komt het dat wij zo collectief aan zelfafkeuring leiden?

Toen ik inmiddels al 18 jaar geleden met mijn eigen praktijk van start ging, had ik daar veel zin in. Ik wilde heel graag zowel kinderen als jongeren en hun ouders begeleiden in hun weg naar meer zelfvertrouwen.
En dat leek mij ook goed te lukken. Alleen als ik daar dan complimenten over kreeg, dacht ik altijd dat het lag aan geluk hebben of iets anders dat buiten mij lag. Ik had altijd het gevoel dat ik niet goed genoeg was, dat ik nog te weinig opleiding had genoten.

Inmiddels vele opleidingen later, heb ik nog steeds het gevoel dat ik te weinig weet alleen nu met het verschil dat ik dit minder erg ben gaan vinden. Ik kan langzamerhand zeggen dat wat ik doe goed genoeg is en dat ik veel mensen een stap in de goede richting heb leren zetten.

Een heuse verademing

Als ik heel eerlijk ben, lukt het mij niet altijd hoor. Vind ik stiekem de nieuwsbrieven van andere therapeuten er veel beter uitzien. Ik wil mij zelf echter niet langer hoeven schamen voor wat ik doe en dus blijf ik oefenen in het tevreden zijn met mijzelf in plaats van mijzelf af te keuren.

Helaas zie ik veel jongeren om mij heen die rondlopen met schaamtegevoelens. Zij schamen zich over van alles. Dat kan gaan over hun schoolprestaties, over hun gevoelens, over hun uiterlijk enz.
“We werken niet hard genoeg, we doen niet goed genoeg voor anderen of voor het klimaat, we zijn niet goed genoeg”, allemaal uitspraken die ik vaak voorbij hoor komen. Ook helaas nog vaak in mijn eigen hoofd.
Het lijkt er soms op dat we collectief aan zelfafkeuring doen.

Hoe komt het dat wij zo collectief aan zelfafkeuring leiden?

Veel mensen hebben het gevoel dat problemen in hun leven door henzelf komen en alleen op te lossen zijn door een beter mens te worden. Je probeert hard te werken om jezelf te verbeteren, maar de schaamte blijft, het lijkt of je nooit goed genoeg doet. Net zoals ik vaak het idee had dat ik nog niet voldoende opleidingen had genoten.

Veel problemen zijn eigenlijk helemaal niet door ons als individuen gecreëerd, maar door een groter systeem. Mensen die in een burn-out zijn terecht gekomen, schamen zich omdat ze die drukke baan niet aankonden. Terwijl hun burn-out grotendeels worden gecreëerd door onze prestatiemaatschappij. Alleen zien we dat niet voldoende.

Afgelopen week had ik nog een mooi gesprek met een 23-jarige jongen die vertelde dat hij in paniek was geraakt omdat jij een slechte prognose over zijn knie verwachtte. Hij had nog geen uitsluitsel ontvangen want de arts had pas een paar weken later tijd voor een gesprek.
Dat hij in paniek was geraakt, schreef hij helemaal toe aan zichzelf. Hij was zwak geweest, kon het niet aan.
Ik heb hem gewezen op het feit dat hij er niets aan kon doen dat de zorg gebukt gaat onder te veel werk waardoor hij zo lang moest wachten op een gesprek met de arts over de zorgen over zijn knie. En dat het dan ook logisch is dat hij zich daar grote zorgen over maakt. De omstandigheden hebben hierbij dus een grote rol gespeeld.

Veel mensen verliezen dit uit het oog. Dit heeft te maken met het feit dat wij steeds meer zijn gaan geloven dat de wereld om ons heen maakbaar is.

Kan je er dan zelf niets aan doen?

Zeker niet maar het is wel belangrijk dat we gaan beseffen dat in onze maatschappij de nadruk te veel ligt op eigen verantwoordelijkheid en zelfverbetering. Daarvoor in de plaats is verbinding zoeken met anderen iets wat hierin verandering kan brengen.
Door onze buren te begroeten, naar onze collega’s te luisteren over hun zorgen over hun werk, onze kwetsbaarheden te delen, hulp te vragen en te bieden, kunnen we langzaam maar zeker netwerken vormen met mensen om ons heen. Zo voelen we ons minder eenzaam en hoeven we niet met het idee te blijven rondlopen dat jij faalt.

Ook als jij als ouder je zorgen maakt over je kinderen, wijten we dat vaak aan onszelf en dat zorgt ervoor dat we geen hulp durven vragen. Terwijl het juist zo helpend is als we dat wel doen.

Je hoeft het niet alleen te doen.

Juist met elkaar zoeken wat helpend kan zijn, kan een breder perspectief bieden op het probleem.
Ook hierin kan je als ouder een voorbeeld bieden. Als jij namelijk minder schaamte voelt om hulp te zoeken omdat je merkt dat je erg veel zorgen maakt over je kind en je iedere keer weer min of meer in een ruzie terecht komt, zal je kind mogelijk ook eerder geneigd zijn om hulp te zoeken.

Je doet het dan samen.

Doe jij ook mee aan mijn ouderprogramma? (zie aanbod)

Waardering naar elkaar uitspreken

Fri, 17 Nov 2023 08:17:49 GMT

Waardering naar elkaar uitspreken

Waardering naar elkaar uitspreken is iets wat in onze maatschappij niet zo gewoon is. We spreken eerder uit wat we niet leuk vinden wat de ander doet dan andersom. Kijk maar eens naar alle politieke debatten. Waarin blinken alle politici uit. Juist in het op de hak nemen van de ander en vooral uitspreken wat de ander vooral niet goed doet.

Hoe gaat dit bij jou thuis?

Hoe vaak laat jij je waardering aan je kind horen? En dan niet alleen over punten die zijn behaald voor een toets of doelpunten die zijn gescoord tijdens een voetbalwedstrijd.

Vertel je je kind wel eens dat:

�� Je het fijn vindt dat je kind jouw kind is. Dat je blij met haar of hem bent of

�� Je het knap vindt dat je kind het probeert ook als hij/zij het moeilijk vindt of

�� Je het knap vindt dat je kind fouten durft te maken of

�� Je vindt dat je kind goed over dingen nadenkt of

�� Je het fijn vindt om samen met je kind te werken aan iets bv samen koken.

Het vergroten van de zelfwaardering van een kind is een belangrijk en het vraagt geduld, aandacht en positieve begeleiding.

Hieronder beschrijf ik 7 tips die kunnen helpen bij het vergroten van een gezonde zelfwaardering bij je kind:

1. Geef liefde en aandacht : Laat je kind weten dat je van hem of haar houdt, onvoorwaardelijk. Toon interesse in zijn of haar leven en activiteiten. Een gevoel van geliefd zijn kan bijdragen aan zelfwaardering.

2. Benadruk inspanning, niet alleen resultaten : Prijs de stappen die zijn gezet, zelfs als de resultaten niet perfect zijn. Focus op het proces en de moeite die ze hebben gedaan in de plaats van alleen te letten op het resultaat.

3. Leer ze omgaan met fouten : Leer je kind dat fouten maken normaal is en een kans biedt om te leren en te groeien. Moedig hem of haar aan om fouten te zien als leermogelijkheden op de plaats van als fouten. Geef daarin zelf ook eigen voorbeelden.

4. Wees een positief rolmodel : Kinderen leren veel door observatie. Laat zien hoe je zelfwaardering uitstraalt door positief te praten over jezelf en door zelfzorg te tonen. Wees bewust van hoe je omgaat met uitdagingen en moeilijkheden.

5. Geef je kind passende verantwoordelijkheid : Geef je kind verantwoordelijkheid die passen bij zijn of haar leeftijd en capaciteiten. Het volbrengen van genomen taken kan een gevoel van competentie geven.

6. Stimuleer interesses en talenten van je kind en moedig hem of haar aan om deze te ontwikkelen . Het ontdekken en cultiveren van passies draagt bij aan een positief zelfbeeld.

7. Stimuleer positieve zelfspraak : Leer je kind om positief tegen zichzelf te praten. Moedig het gebruik van positieve woorden en affirmaties aan.

We hebben veel last van vooroordelen

Mon, 13 Nov 2023 10:12:30 GMT

We hebben veel last van vooroordelen

Het is belangrijk om ons daarvan bewust te zijn. Niemand kijkt op dezelfde manier naar een situatie. Iedereen beleeft iets op zijn/haar eigen manier.

Zo kijken wij ook als ouder naar het gedrag van onze kinderen. Gedrag is wat wij zien en horen. Het is het stukje dat van de ijsberg boven het oppervlakte uitkomt, dat zichtbaar is. Maar wat daar onder zit namelijk:

��️De behoeften

��️De overtuigingen,

��️De gevoelens,

��️De normen,

��️De verwachtingen

��️De dromen

Deze zijn niet zichtbaar. Het is onze taak als ouder om dit zichtbaar te maken voor onze kinderen.

Dat laatste valt niet altijd mee. Want ook jij, als ouder, hebt behoeften, verwachtingen, dromen, gevoelens en overtuigingen. En door die bril kijk jij naar je kind. En als je kind dan niet aan deze verwachtingen voldoet, dan raakt dit ons als ouder.

Hier zijn enkele veelvoorkomende vooroordelen die mensen kunnen hebben ten aanzien van het gedrag van kinderen:

⚡ "Kinderen die druk zijn, zijn onopgevoed":
Er heerst soms de overtuiging dat actieve en energieke kinderen onopgevoed of moeilijk beheersbaar zijn. Dit kan een onterechte generalisatie zijn, omdat kinderen van nature verschillende niveaus van activiteit en expressiviteit hebben.

⚡ "Meisjes zijn rustiger dan jongens":
Dit stereotype suggereert dat jongens van nature meer actief en lawaaierig zijn dan meisjes. In werkelijkheid variëren gedrag en temperament sterk binnen beide geslachten, en het is belangrijk om individuele verschillen te erkennen.

⚡ "Kinderen begrijpen niet wat er gaande is":
Er wordt soms aangenomen dat kinderen te jong zijn om complexe situaties te begrijpen of empathie te tonen. Kinderen kunnen echter vaak meer begrijpen dan we denken en kunnen zich bewust zijn van wat er om hen heen gebeurt.

⚡ "Kinderen die stil zijn, hebben geen problemen":
Sommige mensen denken dat stille kinderen geen problemen hebben. Dit kan echter verhullen dat stille kinderen ook hun eigen uitdagingen en behoeften hebben.

Keuzestress

Thu, 02 Nov 2023 10:12:12 GMT

Keuzestress

Het is heel mooi dat we tegenwoordig zo’n vrijheid hebben om te kiezen uit allerlei mogelijkheden. We zijn in staat om auto te rijden, het vliegtuig, de trein of de bus te pakken of om te fietsen. Kortom, we kunnen de hele wereld over reizen. Niets lijkt te ver.
Deze vrijheid heeft ook een keerzijde blijkt uit een groot onderzoek.

Uit onderzoek blijkt dat keuzestress leidt tot grote problemen waar veel jongeren tegenwoordig onder gebukt gaan.

Keuzestress kan tot allerlei problemen leiden namelijk:
⚡tot gevoelens van angst en daardoor stress bij jongeren. Ze kunnen bang zijn om de verkeerde beslissing te nemen en zich daardoor zorgen te maken over de mogelijke gevolgen van hun keuze.
⚡tot verlamming: Sommige jongeren kunnen zo overweldigd raken door keuzes dat ze uiteindelijk helemaal niet beslissen. Dit kan leiden tot uitstelgedrag en het missen van kansen.
⚡tot gevoelens van onzekerheid. Ze kunnen twijfelen aan zichzelf en hun vermogen om goede beslissingen te nemen.
⚡tot een verlaagd zelfvertrouwen. Als jongeren voortdurend met keuzes worstelen en het gevoel hebben dat ze altijd de verkeerde beslissing nemen, kan dit hun zelfvertrouwen enorm aantasten.
⚡tot perfectionisme: Sommige jongeren kunnen perfectionistisch worden in hun zoektocht naar de juiste keuze, wat kan leiden tot overmatige zelfkritiek en onrealistische verwachtingen.
⚡tot fysieke en mentale gezondheidsproblemen, waaronder slaapproblemen, depressies en angststoornissen.
⚡keuzestress kan ook invloed hebben op de sociale relaties van jongeren. Het kan leiden tot frustratie en conflicten in relaties, vooral als vrienden en familieleden geen begrip tonen voor de stress die de jongere ervaart.

Het is belangrijk op te merken dat keuzestress niet voor iedereen hetzelfde is en dat de ernst ervan kan variëren. Het kan ook afhangen van de individuele persoonlijkheid en levensomstandigheden.

Het is echter belangrijk om jongeren te ondersteunen en hen te helpen om te gaan met keuzestress door hen de tools en het vertrouwen te geven om weloverwogen beslissingen te nemen en de gevolgen ervan te aanvaarden.

Dit blijkt nog niet zo makkelijk. Veel ouders hebben als kind niet de ervaring gehad van keuzestress. Als we terugkijken naar eerdere generaties dan is het nog helemaal niet zo lang geleden dat kinderen eigenlijk automatisch het werk gingen doen dat hun ouders ook deden. Daarnaast waren er wel andere mogelijkheden maar de keuzes waren veel beperkter.

In de tijd dat ik jong was, was het al wat minder gewoon dat je automatisch het werk ging doen dat je ouder deed. De keuzes die ik kon maken waren echter wel te overzien. Wat ook enorm scheelde was dat er in die tijd nog geen internet was en dus ook geen sociale media.

In de huidige tijd zijn er enorm veel keuzes en er lijken er steeds mee bij te komen.

Je kan je kind daarmee helpen door:
✨ Samen met je kind op een rijtje zetten wat de kwaliteiten van je kind zijn.
✨ Verder samen op een rijtje zetten welke vakken op de middelbare school jouw kind het beste lagen. Waar haalde ze het meeste plezier uit.
✨ Je kan ook eens terugkijken naar het speelgoed van je kind. Waar speelde het vroeger het liefste mee.
✨ Omschrijf vervolgens van elk speelgoed op welke manier je kind hiermee speelde.

Gebruikte het fantasie

Gebruikte het strategie

Hield het van organiseren

✨ Leert je kind met zijn hoofd of meer met zijn handen.

Vervolgens ga je kijken in welke opleiding of werk deze specifieke eigenschappen en talenten van je kind het beste tot uiting komen.
Daarnaast is belangrijk dat je je kind het gevoel mee geeft dat je vertrouwen hebt in de keuzes die het maakt en dat het niet erg is om er achter te komen dat het misschien toch een andere keuze had moeten maken.

Je innerlijke criticus - hoe mooi vind jij jezelf?

Mon, 09 Oct 2023 09:04:14 GMT

Uit onderzoek blijkt dat 50% van de vrouwen tegenwoordig een negatief lichaamsbeeld hebben. Deze groep is zodanig ontevreden dat ze er last van hebben in het dagelijks leven.

Vrouwen worden al van jongs af aan beoordeeld op hun uiterlijk, waarbij ook nog eens een ideaalbeeld wordt nagestreefd dat vaak niet haalbaar is. Als gevolg daarvan kunnen vrouwen een negatief zelfbeeld ontwikkelen en soms deprimerende en onrealistische gedachten hebben als “ik ben dik, dus ik ben niet leuk". Of "ik heb kleine borsten, dus ik ben niet vrouwelijk genoeg. “

Van de mannen heeft 30% een negatief zelfbeeld, waarvan de gemene deler is dat ze gespierder zouden willen zijn. Ook hierbij wordt vaak een ideaal beeld nagestreefd dat niet haalbaar is en net zoals bij vrouwen denken mannen en dan met name jonge mannen vaak dat als zij er niet gespierd genoeg uitzien, zij niet leuk genoeg zijn.

Hoe mooi je ouders zichzelf vonden heeft invloed op hoe mooi jij jezelf vindt!

Als jij als ouder voortdurend op je eigen uiterlijk zit af te geven, nemen kinderen dit automatisch over. De boodschap is namelijk dat het uiterlijk kennelijk heel belangrijk is.

En ook als je tegen je kind zegt dat het er prima uitziet, dan toch zal je kind bovenstaande boodschap opvangen.

Belangrijk dus om ons lichaamsbeeld te verbeteren!

Wat kunnen we doen om het lichaamsbeeld te verbeteren?

�� Word je bewust van de manier waarop je tegen jezelf praat en tegen anderen over je lichaam.

Let deze week eens extra goed op wat je zegt of denkt over jezelf. Betrap jij jezelf wel eens op fat talk? Zo ja welke gedachten of uitspraken heb je opgemerkt?

Noteer ze eens voor jezelf.

�� Stop met “fat talk” oftewel stop met jezelf iedere keer weer negatief uitlaten over je eigen lichaam.

Welke onrealistische gedachte koppel jij aan jezelf. Noteer deze en stel jezelf de vraag of deze gedachten jou helpen om je beter te voelen?

�� Verleg de focus van buiten naar binnen.
We zijn ertoe geneigd, vooral als we ons onzeker voelen, ons lichaamsbeeld in handen van een ander te leggen. “Als iemand me mooi genoeg vindt, of als ik goed afsteek naast een ander, dan mag ik er zijn”.
Noteer eens de momenten waarop jij je vergelijkt met anderen en voor de anderen aan het denken bent.

�� Leer kijken zonder oordeel.

Ga de komende week eens drie keer voor de spiegel staan en probeer dan zo neutraal mogelijk te kijken naar jezelf.
Bv niet: “ik zie er oud en lelijk uit. Wel: ik zie lijntjes in mijn voorhoofd.
Niet: ik heb veel te dikke, vieze buik. Wel: mijn buik is rond.

Door positief te denken over jezelf, help jij je kind ook positiever over zichzelf te denken.

Einde schooljaar stress of bijna-vakantieburn-out

Mon, 03 Jul 2023 09:05:31 GMT

Einde schooljaar stress of bijna-vakantieburn-out

Afgelopen week las ik een stukje in de AD over einde schooljaar stress of bijna-vakantieburn-out. Deze woorden blijken volgens de schrijfster echt te bestaan. En daar kan ik me ook wat bij voorstellen.

Ik merk het volop in mijn praktijk. Kinderen zijn wat meer van slag. Ze lijken moe. Alles moet ineens nog even gedaan worden voor het einde van het schooljaar.

⚡De laatste tentamens

⚡De tentamens die nog even ingehaald moeten worden

⚡Juffendag

⚡Musical

⚡Schoolreisjes

⚡Festival op school

En voor de laatste punten zijn natuurlijk vrijwilligers nodig (lees ouders).

Daarnaast bedenken ook de voetbalclub, de dansvereniging of de tennisvereniging allerlei leuke afsluitingen van het seizoen. En dit alles wordt dan ook nog gecombineerd met afscheidsetentjes en kinderverjaardagen.

Dit alles tot gevolg dat onze agenda’s de laatste weken voor de vakantie helemaal vol lopen. Hartstikke gezellig allemaal maar aan de andere kant zorgt dit bij menigeen voor kortsluiting.

En niet alleen bij ouders maar ook bij kinderen. Zeker bij kinderen die last hebben van actieve faalangst oftewel de kinderen die alles graag goed willen doen en anderen niet willen teleurstellen. Ze durven dan ook vaak geen nee te zeggen.

Van wie hebben ze dit?

Nog enkele tips

Er zijn gelukkig, naast gewoon nee zeggen, ook nog verschillende manieren om deze stress te verminderen. Hier zijn enkele suggesties:

�� Planning en organisatie : Maak een gedetailleerde planning van de laatste week met daarop alle extra feesten en afsluitingen van alle gezinsleden. Dit helpt je om georganiseerd te blijven en geeft je een gevoel van controle over je werklast. Hiermee vermijd je dat je op het allerlaatste ineens nog dingen moet regelen.

�� Neem regelmatig pauzes : Zorg ervoor dat je regelmatig pauzes neemt tijdens alle drukke taken. Pauzes kunnen je helpen om je energie terug te krijgen en je concentratie te verbeteren. Ga zelfs wandelen, doe wat rekoefeningen of ontspan met een hobby die je leuk vindt.

Ook al blijft de was dan even liggen.

�� Gezonde levensstijl : Besteed aandacht aan je lichamelijk welzijn door gezond te eten, voldoende te slapen en regelmatig te bewegen. Als we het druk hebben staat dit vaak onder druk. We eten dan vaker dan gemiddeld fastfood. Een gezonde levensstijl kan je energieniveau echter verhogen en je beter in staat stellen om met stress om te gaan.

�� Ontspanningstechnieken : Probeer ontspanningstechnieken zoals diepe ademhaling, meditatie of yoga. Deze kunnen helpen om stress te verminderen en je geest om roest te veroorzaken.

�� Vergeet niet te genieten : Probeer plezier te vinden in alles wat je doet. Herinner jezelf eraan waarom je het doet en focus op de voldoening die je zult voelen wanneer je het hebt gedaan.

�� En als laatste maak een goede afweging van wat haalbaar is voor je . Val niet in de valkuil om de tijd die we hebben consequent te overschatten. En bedenk ook dat de wereld niet vergaat als jij eens niet op een uitnodiging ingaat.

Complimenten

Mon, 26 Jun 2023 08:03:53 GMT

Regelmatig complimenten geven aan je kinderen kan het zelfvertrouwen bevorderen. Er zit ook een negatieve kant aan.

Regelmatig hoor ik ouders tegen hun kind zeggen hoe geweldig ze zijn.

Uitspraken zoals:

✨ Knap gedaan hoor.

✨ Wat goed van jou.

✨ Je bent ook zo’n kanjer.

✨ Ik ben zo trots op jou.

✨ Ik vind het zo goed wat je hebt gemaakt.

En dat niet alleen.

Ik hoor ouders dit ook tegen andere ouders zeggen, waar hun kind bij is.

Het is ontzettend leuk om te horen hoe trots ouders op hun kind zijn. Er spreekt vaak veel liefde uit de woorden. Ouders gunnen hun kind het beste en tegenwoordig zijn veel ouders ook in staat om veel aan hun kinderen te geven, zowel in spullen als in aandacht.

In het verleden heb ik bovenstaande zinnen ook vaak gezegd tegen mijn kinderen. Ik hou heel veel van mijn kinderen en dacht oprecht dat ik ze daarmee hielp om meer vertrouwen te krijgen in zichzelf. Tegenwoordig weet ik ook dat er meerdere nadelen kunnen zitten aan te veel prijzen, ik ben hier voorzichtiger in geworden.

De positieve invloed van complimenten

Er zitten voordelen aan het regelmatig geven van complimenten aan kinderen, namelijk:

�� Positieve bekrachtiging: Complimenten kunnen kinderen een gevoel van waardering en erkenning geven. Ze helpen kinderen te begrijpen dat hun prestaties worden gewaardeerd, wat hun zelfvertrouwen en zelfbeeld kan versterken.

�� Versterking Motivatie: Complimenten kunnen kinderen aanmoedigen om zichzelf verder te ontwikkelen en hun best te blijven doen. Door positieve feedback te geven, stimuleer je hun motivatie om nieuwe vaardigheden te leren en uitdagingen aan te gaan.

�� Versterking van positief gedrag: Door complimenten te geven wanneer kinderen zich goed gedragen of behulpzaam zijn, moedig je positieve gedragspatronen aan. Dit helpt hen te begrijpen wat gewenst gedrag is en vergroot de kans dat ze dit gedrag in de toekomst herhalen.

�� Verbeterde relatie: Complimenten kunnen de band tussen volwassenen en kinderen versterken. Door positieve feedback te geven, creëer je een sfeer van ondersteuning. Kinderen krijgen het gevoel dat ze worden gezien.

De nadelige invloed van complimenten

Er kleven echter ook nadelen aan, namelijk:

�� Overmatige prijzen: Overmatig gebruik van complimenten kan leiden tot afhankelijkheid van externe validatie. Ze kunnen leren dat hun waarde afhangt van de bevestiging van anderen, wat kan leiden tot een gebrek aan intrinsieke motivatie en zelfstandigheid.

�� Vage complimenten: Als complimenten te algemeen of vaag zijn, kunnen ze hun betekenis verliezen. Kinderen hebben baat bij specifieke complimenten die gericht zijn op hun activiteiten of gedrag, zodat ze begrijpen waarom ze worden veroorzaakt.

�� Gefixeerd op prestaties: Door te veel de nadruk te leggen op complimenten voor prestaties en resultaten, kan de focus van kinderen voornamelijk gericht zijn op het bereiken van lof, in plaats van op het proces van leren en groeien. Dit kan stress en angst veroorzaken wanneer ze niet aan de verwachtingen voldoen.

�� Vergelijking en competitie: Het geven van complimenten kan leiden dat kinderen zichzelf gaan vergelijken met anderen en een competitieve mindset ontwikkelen. Dit kan een negatieve invloed hebben op hun zelfbeeld en relaties met leeftijdgenoten.

Dit laatste kan versterkt worden door de sociale media waarop kinderen en jongeren zich voortdurend vergelijken met elkaar.

Bemoediging in plaats van complimenten
Er zitten dus veel voordelen aan het regelmatig geven van complimenten aan je kind maar ook nadelen. Het is dus belangrijk dat je feedback niet gericht is puur op lof maar vooral op bemoediging.

Een aantal voorbeelden van uitspraken die bemoedigend zijn:

�� Je hebt hard gewerkt; je verdient het
�� Wat fijn voor je dat het je is gelukt.
�� Je hebt het zelf opgelost
�� Ik hou van je wat er ook gebeurt
�� Je zult wel trots zijn op jezelf

Daarnaast is het ook belangrijk dat je regelmatig vertelt wat jou als ouder is gelukt of waar je trots op bent. Dus niet op iets van je kind maar op iets van jezelf.

Als je als ouder hierin een voorbeeld geeft, zal je kind dit zien en gaan overnemen. Dan gaan ze zelf trots worden op hun eigen prestaties en dat werkt veel sterker dan dat het afhankelijk is van de beoordeling van anderen.

Omdenken

Mon, 08 May 2023 09:59:59 GMT

Omdenken - Wat kunnen wij leren van Sifan Hassan?

Het is al weer een paar weken (24 april) geleden dat Sifan Hassan een buitengewone prestatie leverde door haar eerste marathon ook meteen te winnen. Wat de prestatie zo buitengewoon maakte was het feit dat zij te maken had met allemaal tegenslagen. Sifan had allereerst te maken met meerdere blessures, tijdens de race moest zij zelfs twee keer stoppen om even haar spieren op te rekken. Daarnaast moest zij teruglopen omdat zij een drankpost had gemist en werd daarbij bijna door een motor omvergereden.

Het verliep dus allemaal niet ideaal en toch pakte zij verbazingwekkend de zege.

Hoe kan dit? Wat deed zij en wat kunnen we daarvan leren?

1. Bekijk het eens heel anders oftewel omdenken!

Marathonlopers hechten aan een perfecte voorbereiding. Een maand vasten van zonsopgang tot zonsondergang hoort daar beslist niet bij. Sifan deed het toch omdat zij haar geloof belangrijk vindt. Zij zag de ramadan niet als een obstakel, maar draaide het om. Tijdens de training mocht ze de laatste maand niet drinken, nu tijdens de wedstrijd ineens wel. En dat ziet zij dan als een bonus, waar ze kracht uit put.

Een heel andere maar voor haar effectieve manier van een probleem benaderen. In plaats van een probleem zag zij het als een voordeel.

Welk nadeel kan jij omdraaien in een voordeel. Zoek samen met je kind naar oplossingen.

Als je kind een onvoldoende gehaald heeft voor een toets kan je dat als falen zien. Je kan het ook benaderen als een ervaring waar je van geleerd hebt.

Nu weet je tenminste dat oftewel:

��jouw manier van leren niet de beste manier was

��je wat meer uitleg nodig hebt bij dit vak

��je eerder moet beginnen met leren de volgende keer

��je een samenvatting moet maken enz.

2. Stel je doelen zo dat je er zelf invloed op hebt

Sifan Hassan had zich als doel gesteld ervaring opdoen. Ze startte dus niet om te winnen. Doordat zij zichzelf niet als doel had gesteld dat zij moest winnen, had zij ook geen druk op haar schouders gelegd. Zij vertelde er later over dat zij iedere keer dacht "als ik nog 5 kilometer doorloop, heb ik meer marathonervaring". Pas toen zij de eindstreep inzicht kreeg, bedacht zij dat zij ook nog kon winnen.

Haar les aan iedereen. Stel je doelen zo, dat je er blij van wordt.

Veel kinderen/jongeren die last hebben van faalangst, stellen hun doelen (te)hoog.

Ze willen graag alles perfect doen, hoge cijfers halen. Ze vergelijken zich met anderen die ook hoge cijfers halen. Ze kijken bijna nooit naar kinderen die minder hoge cijfers halen.

Deze hoge verwachting zorgt heel vaak voor stress wat er voor kan zorgen dat je kind allerlei lichamelijke klachten krijgt en mogelijk zelfs dichtklapt.

Ook zie ik vaak dat kinderen het opgeven om nog te leren als het een paar keer mis is gegaan.

Als je echter tot doel stelt om je goed voor te bereiden en vervolgens gewoon je best te doen, dan haal je die erorme druk weg.

Als je je gedachte verandert, verandert ook je gevoel en gedrag.

3. Geef niet op, het kan straks weer beter gaan

Hassan kampte met pijn in haar bovenbeen. Ze stopte zelfs twee keer om te rekken. Iedere commentator had al geconcludeerd dat Sifan beter kon opgeven omdat ze de eindstreep toch nooit zou halen.

Sifan zei later "Je moet altijd in een goede afloop blijven geloven. Ook als het niet goed gaat, als je het zwaar hebt, kun je vaak toch nog doorgaan. En dan kan het vervolgens ook weer beter gaan".

De kracht van bemoediging

Thu, 16 Mar 2023 10:27:52 GMT

De kracht van bemoediging

Als je last hebt van faalangst, heb je de neiging om hetgeen wat jou angst aanwakkert zoveel mogelijk te vermijden, uit de weg te gaan.

In sommige gevallen is dat helemaal niet zo erg. Je hoeft niet alles te durven doen.

Zo ga ik niet graag in snelle achtbanen. Heb dat ook nooit leuk gevonden. Nu had ik me daar mogelijk wel overheen kunnen zetten door het iedere keer weer te proberen. Ik heb dit echter nooit nodig gevonden. Ik vind dat ik voldoende dingen wel gedurfd heb ik mijn leven. En het feit dat ik deze dingen heb gedaan, geeft mij voldoende voldoening.

Er zijn echter ook zaken die je beter niet kan vermijden omdat deze vermijding een groot probleem kan veroorzaken in je leven.

Afgelopen week had ik een gesprek met een 12-jarige jongen die lezen stom vond. Hij heeft dyslexie en om die reden altijd al moeite gehad met lezen.

Hij is er inmiddels van overtuigd geraakt dat hij het niet kan, dat hij stom is enz.

Al deze overtuigingen zorgen er bij hem voor dat hij zich regelmatig waardeloos voelt en het lezen zo veel mogelijk uit de weg gaat.

Als zijn ouders dan aandringen dat hij toch moet gaan lezen, kan hij heel boos worden en zich vervelend gedragen. Hij zoekt allerlei uitvluchten en ouders zijn dit soms zo zat dat zij hem maar laten.

Ik denk dat veel ouders zich hierin herkennen.

Wat veel volwassenen zich niet realiseren is dat elk kind dat zich “misdraagt”, onbewust eigenlijk zegt:

“Ik wil er graag bij horen en ik heb een aantal verkeerde meningen over hoe ik dat voor elkaar moet krijgen."

Deze boodschap geeft hij niet met deze woorden door maar in een soort code.

Het kan voor een kind heel bemoedigend zijn als de ouder geleerd heeft “de code voor wangedrag” te ontcijferen.

Zo ook deze 12-jarige jongen. Hij wil eigenlijk heel graag leren lezen maar zijn brein zegt iedere keer weer dat hij dit niet kan. En omdat hij denkt dat hij het niet kan, gaat hij niet lezen met als gevolg dat zijn lezen niet vooruit gaat.

Hierdoor is hij in een negatieve cirkel beland.

Bemoediging kan hierbij werken.

Bemoediging geven is niet altijd zo makkelijk

Bemoediging schept de gelegenheid voor kinderen om zich te realiseren: “Ik kan dit, ik kan iets bijdragen en ik heb invloed op wat mij overkomt of op hoe ik reageer.”.

Door bemoediging leren kinderen de vaardigheden en sociale verantwoordelijkheid die zij nodig hebben voor succes in het leven en in hun relaties.

Iets simpels als een knuffel kan al zo bemoedigend zijn dat je kind zich beter voelt en het daarom beter zal doen.

Soms is het moeilijk om bemoedigend te zijn omdat je als ouder makkelijk verstrikt kan raken in een negatieve reactie op het lastige gedrag.

Een andere reden waarom bemoedigen niet makkelijk is, is dat heel veel ouders ervan overtuigd zijn dat straf kinderen en jongeren ertoe aanzetten om zich beter te gedragen, om hun huiswerk wel te gaan doen. Op korte termijn kan straf werken maar in veel gevallen werken straffen alleen maar conflict verhogend en lost het probleem van de angst niet op.

En wanneer we ons boos voelen op ons kind, kan ons reptielenbrein in werking treden met als gevolg dat we niet langer in staat zijn om rationeel te reageren. Dan zeggen we dingen en doen we dingen waar we later spijt van hebben.

Hoe pas je bemoediging toe?

Bemoedigende zinnen zijn:

“Goed werk”
“Wat vind je van wat je hebt bereikt?”
“Ik waardeer je medewerking.”
“Bedankt voor de hulp.”
“Die 10 laat zien hoe hard je hebt gewerkt.”

Wat ook bemoedigend kan werken zijn de kleine attenties zoals de eerder genoemde knuffel, speciale tijd met je kind, iets lekkers neerzetten terwijl je kind hard aan het leren is, een aai over de bol, een glimlach als je kind de kamer inkomt.

Probeer het maar eens uit.

Wat ook werkt is verkeerd gedrag ombuigen. Daarbij is het belangrijk om de sterke punten in het gedrag van je kind te zoeken.

Indeling in hokjes en de gevolgen

duda-wsm@mijndomein.nl — Fri, 14 Oct 2022 16:08:18 GMT

Indeling in hokjes en de gevolgen

Sinds een jaren worden op de basisscholen kinderen ingedeeld in een zonnetje, maantje of sterretje. Deze indeling wordt gemaakt op basis van de snelheid en het vermogen van kinderen om te leren rekenen en te lezen. Dit is handig want dan kan makkelijk een verdeling gemaakt worden in de klas van kinderen die geen hulp, een beetje hulp van nog veel hulp nodig hebben.

Heel goed en handig zou je denken.

Handig misschien wel maar goed zeker niet .

De kwalijke gevolgen van deze indeling kom ik bijna elke dag tegen in mijn praktijk.

Kinderen zien het als een beloning als zij naar de zon-groep mogen. Zij hebben dan iets om naar uit te kijken, iets om naar te streven.

En daar zit nu juist het probleem

Op deze wijze is er op een onbewuste manier een idee ontstaan dat het beter is als je in de zon-groep zit. Je bent dan beter. Dat betekent automatisch dat je dus minder bent als je in de sterretjes-groep zit. En deze kinderen kunnen zich met deze indeling gaan identificeren. Zij zijn niet langer meer Anne, Klaasje, Wilco, Peter, Sophie of Demi maar zonnetje, maan of sterretje. Kinderen kunnen zich een beter soort gaan voelen als ze in de zon-groep zitten en een minder goed soort als ze in de ster-groep zitten.

En het vervelende is dat niet alleen kinderen dit zo voelen. Ouders doen daar net zo hard in mee.

Zo erg kan dat toch niet zijn?

Ik ben intussen al vele jaren van school en kwam een paar jaar geleden geleden een oud-klasgenoot van mij tegen. Hij vertelde me dat hij heel veel jaren last heeft gehad van de indeling van de klas, die de leraar in de 4e klas van de lagere school had gemaakt. Elke leerling die goed kon leren en alle opdrachten goed had gemaakt, kreeg 2 stickers en kon aan het einde van de week daar een mooie kaart mee verdienen. Iemand die niet zo gemakkelijk en snel kon leren, kreeg dit natuurlijk niet. Ook al werkten deze kinderen mogelijk harder dan de kinderen die twee stickers hadden verdiend.

Door deze ervaring is zijn zelfvertrouwen sterk afgenomen. Het heeft hem vele jaren en ook therapie gekost om weer zelfvertrouwen terug te vinden. En zelfs nu nog, zoveel jaren later, kan hij het verhaal bijna niet vertellen met droge ogen. Hij blijft zich snel minder voelen dan anderen.

En deze indeling gaat verder. Want na de basisschool gaan we naar lager onderwijs of hoger onderwijs. Waarom deze indeling? Deze benaming.

Iedere ouder wil het beste voor zijn/haar kind dus kiezen ouders eerder voor hoger onderwijs. En op die manier worden we ( zowel kinderen als ouders) in een keurslijf geduwd die niet goed is voor onze kinderen en vervreemding tot gevolg heeft. En bovendien een enorme prestatiedruk op de schouders van kinderen legt die niet goed is voor hun ontwikkeling en faalangst/depressie/eenzaamheid tot gevolg heeft.

Wij zijn de maatschappij

Laten we als ouders de eerste stap zetten door niet langer te spreken in termen van hoger, lager maar praten over praktisch en theoretisch onderwijs. Niet meer praten in termen van sterretje, zonnetje of maantje. En daar zeker niet met andere ouders over praten op het schoolplein. Als wij ouders dit wel doen, krijgen kinderen automatisch het gevoel mee dat wij (ouders) deze indeling belangrijk vinden.

Ieder kind moet als apart individu benaderd worden met zijn of haar eigen mogelijkheden en talenten in plaats van hen in hokjes in te delen.

En wij ouders kunnen hierin een grote voorbeeldrol spelen.

Wil je nog meer leren over wat je kan doen om je kind uit de valkuil van faalangst/depressie te houden, doe dan mee met het Faalangst Mag Programma.

Ik wil dat mijn kind zich gelukkig voelt

duda-wsm@mijndomein.nl — Sun, 18 Sep 2022 12:36:01 GMT

Ik wil dat mijn kind zich gelukkig voelt

Wat doet een angstig kind met je als ouder. Welke gevoelens roept het bij je op als je kind weigert ergens naar toe te gaan of weigert iets te gaan doen? Dit terwijl jij, als ouder, de grote meerwaarde voor je kind ziet, als het deze stap wel zou zetten.

Wil je je kind dan gaan helpen? Probeer je het minder spannend te maken door mee te gaan, de tas na te brengen, de power point presentatie voor je kind te maken enz .

Help je je kind hiermee?

Of roept het gedrag van je kind frustratiegevoelens bij je op en zeg je dat je er genoeg van hebt en dat je kind het nu maar gewoon moet gaan doen en wel nu! Vraag je aan je kind waarom het niet gewoon als zijn zus/broer kan doen. En laat je blijken dat je teleurgesteld bent in je kind.

Het is niet zo makkelijk om toe te geven dat je mogelijk in allebei de scenario's je jezelf wel eens herkent.
Je weet gewoon als ouder niet altijd wat je het beste kan doen.

Eigenlijk wil iedere ouder wel dat zijn/haar kind zich steeds goed voelt, zich gelukkig voelt.

Zorgen we ervoor dat ons kind gelukkig voelt als we ons kind beschermen of als we eisend zijn?

Als we ons kind beschermen tegen pijn en verdriet dan verwachten wij van ons kind dat het dit niet zelf kan. Als je kind daadwerkelijk in gevaar is dan is het uiteraard van groot belang om het te beschermen en dat is dan de belangrijkste rol als ouder. Als je kind echter niet in echt in gevaar is maar alleen maar ergens tegen op ziet, heeft je kind deze bescherming niet echt nodig. Bied je deze wel aan dat spreek je eigenlijk uit dat je verwacht dat je kind niet kan omgaan met tegenslagen, hindernissen etc en dit ook niet zal leren.. Je kind kan hierin gaan geloven en een slachtofferrol aannemen. Het maakt zich totaal afhankelijk van jou als ouder en zal zijn/haar angst niet overwinnen.

Als we eisend zijn dus zeggen dat je kind maar even gewoon moet doen, zeg je eigenlijk tegen je kind dat je niet gelooft dat het mogelijk is dat je kind voelt wat het voelt. Dat je verwacht van je kind dat het zich niet zo zou mogen voelen en dat het tevens dus niet oké is als je kind zich wel onzeker voelt Heb je dit zelf wel eens ervaren? Dan zal je gemerkt hebben dat dit een hele nare ervaring is. Mogelijk leert je kind hiervan om zijn/haar gevoelens niet meer te uiten waardoor alles opgepropt wordt met mogelijk een grote uitbarstingen tot gevolg.

Wat wij als ouder dus kunnen doen om je kind zich gelukkig te laten voelen is niet door het te beschermen en ook niet door het gevoel van angst niet serieus te nemen. Maar wat helpt dan wel?

Hoe kan je dan wel ondersteunend zijn?

Het is belangrijk dat je je probeert in te leven in het standpunt van je kind. Dit kan je doen door wat je kind vertelt eerst samen te vatten en dit dan vervolgens terug te geven. Hiermee laat je aan je kind horen dat je het verhaal hebt begrepen. Je kan er een vraag achteraan stellen. Let op: Niet direct met een oplossing komen . Vragen die je eventueel kan stellen zijn? Wat wil je nu doen? Waardoor denk je dat het beter kan worden? Wat kan jou nu helpen?

Ook is het belangrijk, als je je gefrustreerd voelt over het gedrag van je kind, te zoeken naar verbinding met je kind. Wat is wat je enorm waardeert in je kind. Welke momenten maken je enorm blij. En ga dan met je kind een gesprek aan waarbij je het gevoel erkent dat we allemaal onze gebreken, tegenslagen en moeilijke momenten hebben. Je krijgt dan een heel ander gesprek met je kind, ook over onderwerpen waar jij als ouder heel anders over denkt.

Een voorbeeld waarbij ik destijds een poging heb gedaan om in gesprek te komen met mijn dochter, zal ik hieronder beschrijven

Jaren geleden, mijn dochter zat toen nog op de basisschool, zat mijn dochter 's avonds te huilen op haar bed. Toen ik haar vroeg wat haar zo verdrietig maakte, vertelde ze me dat haar beste vriendinnen voortdurend ruzie maakten met elkaar.

In mijn hoofd gingen direct allerlei gedachten rond zoals:
"Wat een rotmeiden om mijn dochter zo'n verdriet te doen. Laat die vriendinnen lekker gaan".
En ik kreeg de neiging om die meiden eens goed te gaan vertellen dat zij een beetje normaal moesten gaan doen zodat mijn dochter geen last meer van ze zou hebben".

Gelukkig zei ik dit allemaal niet.

Ik keek naar mijn dochter. Probeerde mij in te leven in haar verdriet. Hoe zou dit voor mij zijn als mijn beste vrienden voortdurend in mijn bijzijn zo'n ruzie zouden hebben.

Ik voelde compassie voor mijn dochter. Vatte samen wat zij mij had verteld en gaf dit aan haar terug. Mijn dochter vertelde me dat zij niet wist wat te doen.
In plaats van haar een oplossing aan te dragen, stelde ik haar de volgende vraag, "je wilt er wat aan veranderen, begrijp ik dat goed?"
Ze knikte bevestigend.
"Je wilt dus niet langer dat het zo blijft doorgaan?"
"Nee" zei ze "ik heb er eigenlijk genoeg".
En vervolgens zei ze dat ze op zoek zou gaan naar nieuwe vriendinnen.
En ik antwoordde dat ze dit zeker zou kunnen gaan uitproberen en ik wenstte haar een goede nacht.

Achteraf was ik heel blij dat ik mijn eerste gedachten niet had geuit en in plaats daarvan echt had geluisterd naar haar. Ze voelde zich gehoord en begrepen en ik had haar vertrouwen gegeven om zelf tot een oplossing te komen.

Het gaat er niet om dat je kind zich altijd gelukkig voelt. Het gaat erom dat je als ouder je kind leert zijn haar problemen op te lossen. Je kind veerkracht ontwikkelt om met tegenslagen om te gaan. Daarmee geef je je kind tools in handen om zich regelmatig gelukkig te voelen.

Veel succes.

Mijn kind neemt het leren niet serieus

Mon, 02 May 2022 09:00:07 GMT

Wat zit er allemaal onder het oppervlak?

School vraagt soms veel van kinderen. Ze moeten werkstukken maken, woordjes leren, huiswerk maken. Dit geldt helemaal voor alle kinderen die voor hun examen zitten. Zij moeten in deze periode serieus aan de bak.

Maar doen ze dat ook?

Veel pubers nemen het leren niet zo serieus.

Als ouder is het om gek van te worden.
Zit je met een kind die, als hij of zij zich een beetje zou inspannen, met mooie cijfers door school kan lopen, doen ze niets en halen daardoor slechtere cijfers.
Vooral voor ouders is het op eieren lopen omdat opmerkingen op zijn minst niet worden gewaardeerd en de verwijten snel door de lucht vliegen.
In deze periode ontstaat er vaak ruzie tussen ouder en kind terwijl een goede verbinding tussen ouder en kind zo belangrijk is.

Hoe komt het nu dat zij niet tot leren komen?

1. Ze vinden het niet interessant en daar staat tegenover leuke afleiding dat wel boeiend is.
2. Ze kunnen zich niet voldoende concentreren.
3.. Ze weten niet hoe ze het leren moeten aanpakken
4. Ze vinden de lesstof heel lastig.
5. Ze zien er als een berg tegenop.
6. Ze zijn bang om te falen.

Het is belangrijk om te achterhalen wat nu de oorzaak is van het niet leren zodat je daarop kan handelen.
En dit is niet zo makkelijk.

Want wat zie je?

Je kind hangt maar wat op de bank in plaats van te leren of zit de hele dag op zijn mobiel of achter de computer spelltjes te doen.
Ze lijken zich totaal niet druk te maken over het komende examen.
En jij als ouder destemeer. Je ziet de bui al hangen. Zakken voor het examen of blijven zitten. Geen goed diploma, geen goede baan. Hoe moet dit verder met je kind.

En ja dan word je wel eens behoorlijk boos op je kind.
Alleen werkt dit in veel gevallen averechts.
Maar wat werkt dan wel?

Wat zit er onder het oppervlak?

Aan de buitenkant is onverschillig gedrag te zien maar wat ziet er onder deze buitenkant. Welke gevoelens, behoeften en overtuigingen spelen een rol.

Je puberende kind verwoordt dit niet zelf. Het is er zich in veel gevallen ook onvoldoende van bewust. Als ouder is het de taak om je kind te helpen zich dat wel bewust te worden door de juiste vragen te stellen.

Voordat je in gesprek gaat met je kind, vraag je dan eens af waarom jij ook al weer zoveel van je kind houdt. Maak er eens een beeld van. Vervolgens probeer je met dit beeld voor ogen, in contact te komen met je kind. Toon eens interesse in wat je kind aan het doen is. Zit het voor de tv ga er dan naast zitten en kijk even mee.

Verwacht niet direct wonderen maar als je volhoudt, je kind tegemoet komt met een lach, ook al zit het te niksen, heb je meer kans om tot een gesprek te komen.
Dan kan je proberen er achter te komen wat zich allemaal in het hoofd van je kind afspeelt. En dat is vaak veel meer dan je kan vermoeden.

Ik wil je niet teleurstellen

Wed, 13 Apr 2022 17:57:26 GMT

Jongeren willen wel hun best doen op school maar sommige jongeren lukt het niet. Ouders zien hun kind niet leren en willen hun kind graag helpen.

Jongeren die zich aan het voorbereiden zijn voor het komende eindexamen en het einde van het schooljaar, willen graag goede cijfers halen. Sommige jongeren lukt het echter niet om zich tot leren aan te zetten.

Ik heb al veel gesprekken gevoerd met jongeren die hier tegen aanlopen. Wat mij enorm raakte in deze gesprekken is dat iedere keer weer naar boven komt dat zij hun ouders niet willen teleurstellen. Zij hebben het gevoel dat zij dit wel doen en daarover voelen zij zich schuldig.

Dit schuldgevoel werkt verlammend waardoor het hen niet lukt om aan het werk te gaan. En zo belanden zij in een vicieuze negatieve cirkel.

Mijn ouders doen zo hun best

Hoe komt mijn kind nu aan zo'n schuldgevoel? Heb ik ze dan niet goed behandeld? Ik sta altijd voor ze klaar en ben altijd bereid om te helpen. Iedere keer als ik vraag hoe het gaat en wanneer ze van plan is om aan het huiswerk te beginnen, krijg ik een afwerend antwoord. Mijn kind laat mij gewoon niet toe. Zij luistert niet naar mij. Doet vaak net of zij mij niet hoort. Wat doe ik dan fout?

Herkenbaar?

Een aantal kinderen konden heel mooi verwoorden wat voor effect de inspanningen van hun ouders op hen hadden.

1 meisje was zo somber geworden, dat zij vaak moeite had om uit bed te komen. Haar moeder wilde haar heel graag uit bed krijgen. Ze vertelde me dat haar moeder dan regelmatig tegen haar zei "kom nu maar gewoon uit bed. Dat is goed voor je".

1 jongen vertelde me dat zijn ouders voor hem thuis bleven en niet naar een feestje gingen. Zij wilden hem niet alleen laten.

Voor beide kinderen gold dat zij het gevoel hadden dat hun ouders zich opofferden. Zij deden iets tegen hun eigen zin. En zij, de kinderen, waren de oorzaak hiervan.

Gevolg schuldgevoel en het gevoel hun ouders teleur te stellen.

Maar wat dan wel?

Van de kinderen kreeg ik te horen dat zij aandacht en betrokkenheid van hun ouders wel waarderen. Zij willen alleen niet dat hun ouders zich opofferen voor hen.

Hoe kun je dit dan doen?

Een meisje, van wie de ouders inmiddels de oudertraining hadden gevolgd, vertelde me dat haar ouders het nu anders doen. Met name haar moeder vertelt niet langer meer aan haar wat zij wel en niet moet doen.

De moeder nodigt haar dochter nog wel uit voor een wandeling maar maakt er voor haarzelf ook iets leuks van. Doordat het voor de moeder leuk is, is de dochter veel meer bereid om mee te gaan.

Het voelt niet langer meer als mee moeten maar iets gezelligs doen met haar moeder.

Of de moeder die niet langer een boterham klaar maakte met de woorden dat haar dochter toch iets moet eten. Zij zet tegenwoordig het ontbijt klaar en eet samen met dochter mee zonder verwijten, goede adviezen enz.

Hierdoor is er weer verbinding ontstaan en voelt de dochter meer vertrouwen. En dit vertrouwen helpt haar.

Het werkt bemoedigend.

Verbinding houden is dus het sleutelwoord. Gebruik af en toe wat humor en doe iets leuks samen. Wees echt nieuwsgierig. Laat verwijten achterwege. Toon belangstelling voor wat je kind aan het doen is. Liefst zonder oordeel. Spreek in bemoedigende woorden.

Te weinig stress is gevaarlijk, te veel stress ook

Sun, 27 Mar 2022 19:39:38 GMT

Faalangst veroorzaakt stress.

Loslaten

Thu, 24 Mar 2022 08:34:56 GMT

Loslaten is vaak veel moeilijker dan we denken.

Ongemerkt proberen we toch te blijven zorgen,

ook als dat al lang niet meer nodig is.

Sinds kort woont mijn dochter zelfstandig. Zij is nu 23 jaar dus een hele mooie leeftijd om op jezelf te gaan wonen. Dit lijkt heel gewoon maar dat was het niet.

Op 2-jarige leeftijd werden wij namelijk geconfronteerd met de boodschap dat onze dochter leukemie bleek te hebben. Een zware tijd voor zowel haar als voor ons brak toen aan.

Gelukkig heeft ze het allemaal goed doorstaan en is zij er bovenop gekomen. Helemaal genezen.

Je komt er echter nooit helemaal van af. Om de zoveel jaar moet zij toch nog weer even onder controle en worden wij en zij er weer mee geconfronteerd.

Ik vind dat niet erg, eerder geruststellend.

Als je kind zoiets meemaakt, heeft zij op dat moment meer zorg en ondersteuning nodig van ouders. Gelukkig kon ik en mijn man dat bieden. Toen zij eenmaal was genezen had zij dit minder nodig. Toch bleef ik mijzelf erop betrappen dat het mij net wat meer moeite kostte om haar los te laten. Terwijl ik weet dat dit voor haar eigen ontwikkeling wel het beste is.

Afgelopen week onderging ik weer eens een mooi lesje in loslaten.

Mijn dochter gaat iedere ochtend op de fiets naar haar werk. De bus komt daar niet. Het is niet heel ver, makkelijk te doen. Toen zij nog thuis woonde bracht ik haar nog wel eens weg als het heel slecht weer was. Nu gaat dat wat minder makkelijk omdat ik dan eerst naar haar huis moet rijden.

Het was afgelopen week slecht weer. Veel regen en wind. En uiteraard denk ik dan aan mijn dochter die door dit weer naar haar werk moet fietsen.

Toen dacht ik eraan dat het beter was om het los te laten en probeerde ik er verder niet meer aan te denken.

Uiteraard appte ik om 10:00uur toch nog even naar haar met de vraag of zij droog was overgekomen en of het haar was gelukt om tegen de wind op te fietsen.

En wat kreeg ik als antwoord:

"Ja hoor mam gelukt en het was wel lekker om zo tegen de wind op te fietsen.

Weer wat geleerd.

En hoe is dat voor jou?

Vind jij het makkelijk om los te laten of heb je daar ook nog wel eens moeite mee?

Huiswerk maken voor de kinderen is zo'n makkelijke valkuil waar ouders nog wel eens instappen. Leerkrachten helpen daar ook nog wel eens een handje met mee door ouders op gesprek te vragen als kinderen hun huiswerk niet leren of maken.

Wiens verantwoordelijkheid is het eigenlijk, het huiswerk?

En wat leren kinderen ervan als ouders het gaan overnemen?

Krijgen kinderen meer zelfvertrouwen als wij alles van hen overnemen.

Het antwoord is nee.

Zelfvertrouwen kan alleen maar groeien als je zelf taken uitvoert. Als je het zelf hebt gedaan kan je voldaan voelen, mogelijk trots .

Mijn dochter voelde zich in ieder geval trots en sterk dat zij de wind goed had doorstaan. Dat gevoel had ik haar ontnomen als ik voor haar had gereden.

Faalangst Blog

Hoe komt het dat wij zo collectief aan zelfafkeuring leiden?

Het lijkt er soms op dat we collectief aan zelfafkeuring doen.

Hoe komt het dat wij zo collectief aan zelfafkeuring leiden?

Waardering naar elkaar uitspreken

Waardering naar elkaar uitspreken

We hebben veel last van vooroordelen

We hebben veel last van vooroordelen

Keuzestress

Keuzestress

Je innerlijke criticus - hoe mooi vind jij jezelf?

Einde schooljaar stress of bijna-vakantieburn-out

Einde schooljaar stress of bijna-vakantieburn-out

Nog enkele tips

Complimenten

Regelmatig complimenten geven aan je kinderen kan het zelfvertrouwen bevorderen. Er zit ook een negatieve kant aan.

De positieve invloed van complimenten

De nadelige invloed van complimenten

Omdenken

Omdenken - Wat kunnen wij leren van Sifan Hassan?

1. Bekijk het eens heel anders oftewel omdenken!

2. Stel je doelen zo dat je er zelf invloed op hebt

3. Geef niet op, het kan straks weer beter gaan

De kracht van bemoediging

De kracht van bemoediging

Ik denk dat veel ouders zich hierin herkennen.

Indeling in hokjes en de gevolgen

Indeling in hokjes en de gevolgen

Ik wil dat mijn kind zich gelukkig voelt

Ik wil dat mijn kind zich gelukkig voelt

Mijn kind neemt het leren niet serieus

Wat zit er allemaal onder het oppervlak?

Ik wil je niet teleurstellen

Jongeren willen wel hun best doen op school maar sommige jongeren lukt het niet. Ouders zien hun kind niet leren en willen hun kind graag helpen.

Te weinig stress is gevaarlijk, te veel stress ook

Faalangst veroorzaakt stress.

Loslaten

Loslaten is vaak veel moeilijker dan we denken.

Ongemerkt proberen we toch te blijven zorgen,

ook als dat al lang niet meer nodig is.

En hoe is dat voor jou?

Vind jij het makkelijk om los te laten of heb je daar ook nog wel eens moeite mee?

Zelfvertrouwen kan alleen maar groeien als je zelf taken uitvoert. Als je het zelf hebt gedaan kan je voldaan voelen, mogelijk trots .

﻿